شما اینجا هستید

آيا بهبود فناوری آبياری به صرفه جویی آب منجر خواهد شد؟

آيا بهبود فناوری آبياری به صرفه جویی آب منجر خواهد شد؟

خواندن 5 دقیقه

منطقه خاور نزدیک و شمال آفریقا، صاحب یکی از پایین‌ترین مقادیر سرانه آب شیرین قابل دسترس در میان تمامی مناطق جهان است. این منطقه که به طور طبیعی در معرض کم‌آبی مزمن قرار دارد، در دهه‌های آتی به واسطه عوامل متعدد جمعیتی، سیاست‌های امنیت غذایی، توسعه اجتماعی- اقتصادی و تغییرات اقلیمی با کمبود شدید آب روبرو خواهد شد. کشت آبی که هم‌اکنون بیش از ۸۵ درصد آب مصرفی منابع تجدیدپذیر آب شیرین در منطقه را به خود اختصاص داده است، در تامین افزایش میزان تقاضا برای غذا و کمک به توسعه اقتصادی در مناطق دورافتاده با چالش‌های عمده‌ای مواجه خواهد شد.
کشورهای این منطقه از جهان در برنامه‌های ملی خود به مقوله کارایی و بهره‌وری در بخش آبیاری و نیز حفاظت و مدیریت پایدار منابع طبیعی کمیاب و شکننده به ویژه آب توجه دارند. سازمان خواروبار و کشاورزی ملل متحد (فائو) از طریق طرح منطقه‌ای در حال پشتیبانی و کمک به تمرکز تلاش‌ها در جهت مواجهه با شکاف به سرعت در حال افزایش میان میزان منابع آب شیرین، قابل دسترس و میزان تقاضا برای این منابع است. اما یک پرسش کلیدی که باید به آن پرداخته شود، این است که کشورها چگونه می‌توانند به طور همزمان این فاصله را کاهش دهند، مدیریت پایدار منابع آب را ترویج و به شکلی موثر به تقویت امنیت غذایی و نیز بهبود شرایط تغذیه کمک کنند.
این تصور معمولا وجود داشته است که افزایش میزان کارایی آبیاری از طریق به کارگیری فناوری‌های جدیدی مانند آبیاری قطره‌ای، به صرفه‌جویی قابل توجه در مصرف آب منجر می‌شود و این میزان آب صرفه‌جویی شده به محیط بازگشته یا به مصارف دیگر می‌رسد. اما شواهد حاصل از تحقیقات و سنجش‌های میدانی نشان می‌دهند که چنین نیست. ممکن است در مقیاس محلی و در واحد مزرعه، مزایای انجام این کار بسیار بالا به نظر برسد، اما اگر میزان کل مصرف آب را در مقیاس زیرزمین به درستی محاسبه کنیم، در می‌یابیم که در این شیوه میزان مصرف به جای آنکه کاهش یابد، افزایش پیدا می‌کند. امکان بالقوه افزایش میزان بهره‌وری آب (محصول بیشتر به ازای هر قطره آب) نیز در مورد اکثر انواع محصولات کشاورزی ناچیز است.
این یافته‌ها نشان می‌دهند که کاهش مصرف آب از طریق کشت آبی، حاصل صرف فناوری نخواهد بود، بلکه تضمین میزان پایدار مصرف آب نیازمند اتخاذ تمهیداتی از قبیل محدود کردن میزان آب تخصیص‌یافته خواهد بود.
در گزارش حاضر، شواهد مورد نیاز جهت گشودن باب گفتگو با طرف‌های اصلی ذی‌نفع در زمینه مدیریت منابع آب در یک چارچوب دارای سلامت علمی مورد نیاز جهت مقابله مشترک با کم‌آبی، پایداری منابع و مشکلات امنیت غذایی ارائه شده‌اند؛ گفتگویی که مدت‌های مدیدی است از آن غفلت شده است.

منبع خبر

اشتراک در: